[Gaara x Naruto] :: THE PRESENT FOR GAARA [YAOI] - Part 2

posted on 17 May 2013 13:10 by bleachpa in FIC-NARUTO
 
 
 

[Gaara x Naruto] :: THE PRESENT FOR GAARA [YAOI] - Part 2
 
 
 

STORY :: Special Happy New Year – The Present For Gaara [YAOI]

PARING :: GAARA x NARUTO

RATE :: PG-13

TIME::  เรื่องนี้อยู่ในช่วงภาค naruto shippuuden หรอภาควายุสลาตัน

NOTE ::  ช่วงเวลาปีใหม่อันเงียบเหงาของนารุโตะ 

                ในที่สุดเขาก็คิดไว้แล้วว่าจะไปอยู่กับใครในช่วงนี้ดี !


 
 
 
ใครยังไม่เคยอ่านเข้าไปอ่านตอนแรกก่อนนะ >>> 

 
 
 
 
 

“ อ้ากกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!! ”

 

 

ผมรู้สึกเหมือนวันนี้ทั้งวันเทียบได้กับทั้งปีในชีวิตผมเลยทีเดียวทำไมมันนานนักก็ไม่รู้ เวลานี้ผมรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างมันช่างอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหวเมื่อค้นพบความจริงอะไรบางอย่าง ตอนนี้ผมไม่กล้าสู้หน้าเจ้าหมอนั้นแล้วจะกลับไปหายิ่งไม่กล้าใหญ่แต่ปัญหาก็คือข้าวของและเงินที่ผมนำติดตัวมามันอยู่ในกระเป๋าเป้ผมนั้นแหละแถมผมยังลืมไว้ที่ห้องทำงานของเจ้านั้นอีก

 

 

‘ อ้าก! ’ ทำไมชีวิตผมถึงได้ซวยอย่างนี้ ขณะที่ผมสติแตกจนไม่ทันได้สนใจอะไรก็มีใครบางคนมาสะกิดหลังผม

 

 

“ หวัดดีคันคุโร่ ” ทันทีที่ผมหันกลับไปก็พบหนุ่มผู้ชอบใส่ชุดสีดำที่มีฮูทคลุมหัวและแต่งหน้าตลอดเวลา ก่อนผมจะรีบหันซ้ายขวาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครมาด้วยอีก

 

 

“ นายทำอะไรของนาย ”  

 

 

“  แหะๆ เปล่า!ไม่มีอะไร ” ผมหัวเราะแห้งๆ

 

 

“ งั้นหรอ กาอาระให้ฉันออกมาตามนาย ” ผมรู้สึกสะดุ้งโหยงทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นจนคันคุโร่มองมาอย่างแปลกใจ ทำให้ผมแก้ตัวพัลวัน

 

 

“ แหะๆ  ไม่มีอะไรหรอก ” คนตรงหน้าหรี่ตาลงอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

 

“ งั้นไปกันได้แล้วล่ะ ”

 

 

“ ไม่!!!!! ”

 

 

อ่ะ! ซวยแล้วไงตอนนี้ผมยังไม่พร้อมพบหน้าหมอนั้นนี่หว่าถึงผมจะไม่ได้รังเกียจอะไรเกี่ยวกับความชอบของแต่ละคนหรอกนะ แต่ว่าคนคนนั้นดันเป็นผมด้วยนี่สิ ตอนนี้ผมรู้สึกอารมณ์เรรวนไปหมดบอกเป็นคำพูดไม่ถูกเลยแหะ ผมก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มแห้งๆก่อนจะทำเนียนบอกว่าพูดผิดแล้วเดินตามคันคุโร่ไปด้วยความหนักใจ

 

 

“ นี่คันคุโร่ ” ผมเอ่ยขึ้นระหว่างที่เดินไปด้วยกัน

 

 

“ มีอะไรหรอ? ” คันคุโร่หันมามองผม

 

 

“ เอ่อ …. กาอาระชอบคนแบบไหนหรอ ” ผมถามด้วยเสียงแผ่วเบาจนตัวเองยังแปลกใจ ใบหน้าของคันคุโร่ดูงงๆก่อนที่จะตอบ

 

 

“ เอาตามตรง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ” นั้นสินะ แม้แต่คันคุโร่ยังไม่รู้แล้วผมจะรู้คำตอบไหมเนี้ย? ว่าแต่ทำไมผมต้องถามเรื่องนี้ด้วยเนี้ยไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

 

 

“ แต่ว่านะ ” เสียงของคันคุโร่ทำให้ผมหันไปมอง นัยน์ตาของคันคุโร่ดูจริงจังก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

 

 

“ ฉันว่าถ้าเขาชอบคงเป็นคนแบบนายล่ะมั้ง ”

 

 

เอ๊ะ!

 

 

นี่ผมเป็นอะไรไปเนี้ยทำไมหน้าผมถึงได้ร้อนแบบนี้ หัวใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ผมกำลังถูกทำให้หวั่นไหวจากแค่คำพูดประโยคเดียวงั้นหรอ ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ดูเหมือนผมจะหยุดร่างกายตัวเองไม่ได้

 

 

“  เป็นอะไรรึเปล่าหน้าแดงแบบนั้นไข้ขึ้นรึเปล่า รีบไปกินยาก่อน ” คันคุโร่รีบไต่ถาม นี่หน้าผมเห็นชัดขนาดนั้นเลยไม่ได้การแล้ว ผมทำกลบเกลื่อนก่อนจะขอตัวกลับห้องพัก

 

 

ทันทีที่เข้ามาในห้องพักหลังจากที่คันคุโร่เดินมาส่งผมก็ทรุดตัวลงนอนบนที่นอนอย่างหมดแรง พลางพยายามไล่ความคิดทั้งหมดออกจากหัวแต่ทำไมยิ่งไล่มันออกไปเท่าไรผมกลับยิ่งคิดถึงมันนะ เจ้าบ้านั้นช่วยออกไปจากหัวผมที่ได้ไหมผมเอามือจับหัวก่อนจะขยี้มันจนยุ่ง

 

 

“ เฮ้อ! ” ผมได้แต่ถอนหายใจมาถึงที่นี่วันเดียวผมก็หัวหมุนแล้วขืนอยู่ต่ออีกหลายวันดูท่าผมคงจะสลบแน่ๆเลย ที่จริงกว่าผมเดินทางจากโคโนฮะมาถึงนี่ได้ก็ใช้เวลาอยู่หลายวัน วันนี้ที่ผมมาถึงก็ดันเป็นวันก่อนสิ้นปีพอดีหลังจากคืนนี้ขอให้ปีใหม่นี้ผมเจอกับสิ่งดีๆด้วยนะครับ และขอให้ผมได้รับคำตอบเรื่องนี้ด้วยผมได้แต่อธิฐานอยู่ในใจหวังเพียงวันพรุ่งนี้ทุกอย่างจะคลี่คลายเอง

 

 

 

 

“ ไงนารุโตะ ” เทมาริเรียกผมเสียงใสหลังจากเจ้าตัวกับคันคุโร่กลับมาจากไปรับภารกิจมาเมื่อวาน

 

 

“ สวัสดีทุกคน ” ผมเอ่ยทักตอบก่อนจะสะดุดตากับคนที่ยืนข้างๆเทมารินัยน์ตาสีเขียวสบกับผมวูบนึงก่อนที่ผมจะรีบหลบตาแล้วหันไปมองเทมาริแก้เก้อ

 

 

“ วันนี้จะไปไหนกันดี วันปีใหม่ด้วย ” เทมาริเอ่ยก่อนจะนับนิ้วหาสถานที่ที่พอจะไปในช่วงนี้ได้โดยไปแล้วมันไม่ปิด ผมก็ได้แต่ทำตัวยืนลีบๆอยู่โดยเอาเจ้าคันคุโร่บังผมเอาไว้จากเข้ากาอาระ

 

 

“ ปีใหม่ทั้งทีไปบ่อน้ำพุร้อนก็แล้วกัน ” เทมาริเอ่ยก่อนจะเดินนำเหล่าหนุ่มๆสามหน่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

 

หา ! บ่อน้ำพุร้อน

 

 

ถึงผมจะเคยไปบ่อน้ำพุร้อนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนแต่ทำไมครั้งนี้มันถึงได้ตื่นเต้นแบบนี้เนี้ย ผมรู้สึกแข้งขาทั้งหลายมันดูสั่นไปหมด ร่างบางโผล่หัวออกไปมองภายในบ่อน้ำพุร้อนซึ่งตอนนี้มีเพียงคันคุโร่กับเจ้าคนที่ผมไม่อยากพบหน้าด้วยมากที่สุดในตอนนี้

 

 

ก็ใครใช้ให้เจ้าหมอนี้มียศใหญ่กันเล่าเพียงแค่เดินมาถึงที่นี่เจ้าของบ่อน้ำพุร้อนก็แทบจะปิดกิจการเพื่อรับรองท่านคาเซะคาเงะเลยทีเดียวงานนี้เทมาริเลยต้องไกล่เกลี่ยขอแค่บ่อน้ำพุร้อนแบบแยกชายหญิงในโซนที่เป็นส่วนตัวเท่านั้น แต่ถึงอย่างงั้นผมก็ยังไม่กล้าลงไปอยู่ดียิ่งต้องไปโป๊ต่อหน้าเจ้าบ้านั้นอีกผมก็รู้สึกร้อนวาบที่หน้า

 

 

“ นารุโตะลงมาได้แล้ว ” เสียงเรียกของคันคุโร่ทำให้ผมที่ยืนเก้ๆกังๆจำใจต้องปลดผ้าขนหนูก่อนจะรีบวิ่งลงบ่อน้ำพุร้อนหวังว่าไอควันบ้าๆนี่จะพลางผมได้สักหน่อยเหอะ แต่แล้วผมกลับรู้สึกวืดเมื่อลงมาในน้ำได้แล้วแต่ดันก้าวพลาดแย่แล้วไงผมหลับตาสองข้างแน่นเตรียมพบกับความร้อนแต่แล้วก็รู้สึกถึงอ้อมแขนแข็งแรงที่คว้าผมเอาไว้

 

 

“ นาย……. ” ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าก่อนใบหน้าจะรู้สึกร้อนจนแทบจะเป็นลม ร่างของผมตอนนี้แทบจะแนบสนิทชิดเป็นเนื้อเดียวกับร่างสูงตรงหน้าผมอยู่แล้ว >///< ผมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันตัวออกห่างไปให้ไกลที่สุด จากฉากเหตุการณ์ชวนหัวใจYเมื่อครู่ทำให้เหล่าหนุ่มผู้ร่วมใช้บ่อน้ำพุร้อนเงียบเป็นเป้าสากด้วยความกระอักกระอวนใจแก่เหตุการณ์เมื่อครู่

 

 

หลังจากที่ผละออกมาผมก็รีบหันหลังเข้ากำแพงของบ่อน้ำพุร้อนทันที ได้แต่ภาวนาให้เจ้าพวกนี้รีบๆขึ้นเพราะตอนนี้ผมไม่มีหน้าหันไปเจอเจ้าพวกนั้นแล้วยิ่งเจ้าหมอนั้นแล้วให้ตายผมก็จะไม่มีวันไปเจอหน้ามันอีกเด็ดขาด! ผมได้ยินเสียงแว่วๆของคันคุโร่ก่อนจะได้ยินคันคุโร่เรียกกาอาระให้ขึ้นไปด้วยกัน

 

 

เฮ้อ!ไปๆกันได้สักที ผมรอเจ้าพวกนั้นขึ้นไปได้แป๊บนึงรีบแวบขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูมาห่อตัวไว้ก่อนจะได้ยินเสียงแว่วของทั้งคู่มาจากห้องแต่งตัว ด้วยความอยากรู้ผมจึงถือวิสาสะเข้าไปแอบฟัง

 

 

“ นี่นายไปแกล้งอะไรนารุโตะไว้รึเปล่าเนี้ย? ” จากมุมนี้ทั้งคู่ปิดประตูไม่สนิททำให้ผมมองเห็นทั้งสองคนที่อยู่ด้าน

 

 

“ ฉันเห็นหมอนั้นดูท่าทางกลัวๆนายยังไงไม่รู้ ”

 

 

“ ฉันเปล่า ” ทำไมคำตอบสั้นๆแต่กลับทำให้ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดๆแบบนี้นะ เปล่า…..มันเหมือนว่าเรื่องที่เขาทำกับผมมันดูไม่มีอะไรไม่ใช่สิ่งสำคัญ

 

 

“ นายแน่ใจ ” คำนคุโร่ถามย้ำ ร่างสูงตรงหน้าพยักหน้าลงด้วยสีหน้านิ่งๆประจำตัว

 

 

นี่สินะคือคำตอบ….

 

 

ผมหมุนตัวเดินกลับออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ผมยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดจากอะไร ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองพร่ำเพ้อไปคนเดียวตลอดทั้งมา หวั่นไหวกับความการกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรของเขา จูบนั้นก็คงใช่ด้วยสินะตอนนั้นเขาคงไม่ได้คิดอะไรสินะทั้งหมดมันคงเป็นเพราะบรรยากาศพาไป

 

 

แล้วทำไมต้องมาทำดีกับผมแบบนี้ด้วย มาช่วยผมครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้ทำไมถ้าไม่ได้คิดอะไรกันเลย ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาแต่ทำไมยิ่งเช็ดมันมันกลับยิ่งไหลออกมาผมไม่เข้าใจจริงๆ

 

 

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแลดูเงียบเหงาเมื่อสมาชิกสี่คนในกลุ่มมีเพียงสองคนที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานพยายามให้บรรยากาศบนโต๊ะครึกครืนแต่ดูท่าจะไม่ประสบผลสำเร็จ ใบหน้าของเทมาริหันมาหาคันคุโร่ก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าพร้อมกัน เจ้าสองตัวนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ

 

 

ใบหน้าของนินจาหนุ่มแห่งโคโนฮะดูเลื่อนลอยทั้งๆที่พามาลิ้มลองราเมนสูตรของซึนะแท้ๆกลับทำท่าซังกะตายซะแบบนั้น อีกด้านท่านคาเซะคาเงะก็เหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพื่อช่วยคลี่คลายความน่าอึดอัดนี้เสียเลย ให้ตายสิ! เสียงดังก้องในความคิดของทั้งคู่ก่อนจะหันไปมองซ้ายขวาแล้วปลงตก

 

 

ผมมองชามราเมนที่ผมคนไปมากินแล้วไม่รู้รสชาติเลยแหะ ผมเป็นอะไรไปเนี้ยหรือว่ามันจะจืดเกินไป มือของผมเอื้อมไปจับซอสก่อนจะมีมือของใครอีกคนจับกับมือผมพอดี ความอุ่นจากมืออีกฝ่ายทำให้ผมชักมือกลับแทบไม่ทันใบหน้าหวานมองไล่ไปตามมือของอีกฝ่ายเจ้ากาอาระ

 

 

“ เดี๋ยวฉันมา ” ผมลุกขึ้นยืนก่อนออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 

 

ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมอารมณ์อ่อนไหวจริงๆทำไมกันนะทันทีที่โดนมือนั้นผมก็หัวใจเต้นรัวผมเกลียดตัวเองจริงๆเลยที่เป็นแบบนี้ เขาไม่ได้คิดอะไรกับผม นารุโตะอย่าเป็นคนอ่อนไหวแบบนี้สิผมย้ำกับตัวเองซ้ำๆจนอารมณ์ค่อยๆคงที่

 

 

“ เฮ้อ ” ผมถอนหายใจก่อนหันหลังเพื่อกลับไปที่โต๊ะ แต่กลับพบคนที่ตอนนี้ผมไม่อยากพบมากที่สุด ไม่รู้ผมทำหน้ายังไงใส่เขาแต่ตอนนี้ผมแค่อยากออกไปจากตรงที่ตรงนี้

 

 

ผมเดินสวนกลับมาแต่กลับโดนดึงแขนเอาไว้

 

 

“ ปล่อย ”

 

 

“ ไม่ ” หมอนั้นไม่ปล่อยผมแต่กลับรั้งผมมายืนตรงหน้า นี่ยังต้องการอะไรกันอีก

 

 

“ นายเป็นอะไรไป ” ผมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของคนตรงหน้าก่อนคนตรงหน้าก่อนจะรู้สึกว่าน้ำตาจะทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่นี่ผมทำไมวันนี้ถึงได้อารมณ์อ่อนไหวแบบนี้เนี้ย มือเรียวของกาอาระเอื้อมมาปาดน้ำตาแต่ผมรีบปัดมันออกทันที เขามองมือตัวเองที่โดนผมปัดด้วยนัยน์ตาตกใจแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ผมมองแล้วไม่เข้าใจ

 

 

“ อย่ามาจับฉัน … ถ้านายไม่ได้คิดอะไรก็เลิกทำดีเลิกมายุ่งกับฉันสักที ” ผมเอามือปาดน้ำตาแต่ยิ่งปาดมันดูยิ่งไหลออกมาร่างผมกลับโดนคนตรงหน้ารั้งไปกอดใบหน้าของผมซุกอยู่กับแผ่นอกของคนตรงหน้า

 

 

“ ถ้าไม่คิดอะไรฉันคงทำแบบนี้ไม่ได้ ” เสียงกระซิบข้างๆหูทำให้ผมได้แต่ยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูกรู้สึกถึงแต่ความอบอุ่นของอ้อมแขนที่แข็งแรงที่กอดผมอยู่ตอนนี้ เอ๋! มัน..มันหมายความว่า สมองผมกำลังประมวลคำพูดแต่กลับโดนทำให้ว่างเข้าไปอีก

 

 

“ และแบบนี้ ” ร่างของคนตรงหน้าผมผละออกมาก่อนที่ฝ่ามืออุ่นจะประคองใบหน้าของผมเอาไว้แล้วก้มลงมารับความหวานจากคนตรงหน้า

 

 

“ เลิกร้องได้แล้ว ” ผมเหมือนมีใครปิดสวิตให้หยุดร้องทันทีตั้งแต่หมอนั้นกอดผมแล้วแต่ดูท่าเขาจะไม่ได้สังเกตใบหน้าที่ปกติเฉยชาวันนี้ทำให้ผมได้รู้ว่าเขาไม่ได้มีอยู่