[FiC’ReBorN] Lastchance {Colonnello x Lal mirch}1

posted on 07 Nov 2009 22:51 by bleachpa in FIC-KHR

 

 

 

 

[FiC’ReBorN] Lastchance {Colonnello x Lal mirch}

 

 

 

 

[โคโรเนโร่xรัล มัลจิ]

ถ้า...มีโอกาสอีกสักครั้ง

ขอเพียง...มีโอกาสอีกสักครั้ง

ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจแบบนี้

 

 

 

 

 

[TaLK] :: เพิ่งแต่งฟิครีบอร์นเป็นครั้งแรก ยังไงก็ฝากด้วยนะฮับ

 ฟิคเรื่องนี้เกิดจากการบ้ารีบอร์นอย่างแรงกล้า 55+ เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะค่ะ ชอบโคโรเนโรตั้งแต่แรกแล้วพอเห็นว่ารัลชอบอยู่เลยจิ้นออกมาเป็นเรื่องเลย เราจะยกเอาตอนที่รัลในอีก10ปีข้างหน้าที่คิดถึงโคโรเนโร่เอาเป็นแกนมาเขียนเป็นเรื่อง เนื้อนี้อาจจะดูมั่วๆไปหน่อยนึงตอนที่ไปโผล่อีกที่ =_=;; ยังไงก็ช่วยติดตามด้วยนะค่ะ ^^a

 

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนร่างของหญิงสาวเรือนผมดำยาวนอนทอดตัวบนเนินหญ้าเหม่อมองดวงดาวส่องสว่างบนท้องฟ้า นี่คงเป็นอีกคืนแล้วสินะที่เธอนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างนี่มานานเท่าไร มันคงเป็นตั้งแต่แยกกับเจ้าหมอนั้น .... โคโรเนโร่

 

 

 

 

แต่เธอก็น่าจะเห็นแล้วนะ รัล มัลจิ 

ยามที่ต้องปกป้องคนสำคัญ 

พลังของมนุษย์ที่ไม่เกรงกลัวต่อคำสาป 

 

 

 

 

คำพูดของรีบอร์นในตอนนั้น ความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างหยุดไม่อยู่ นายพูดถูกรีบอร์นขอเพียงแค่เราได้ปกป้องคนสำคัญ เราก็จะไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด แต่ว่าฉันเพียงแค่ปกป้องก็ยังทำไม่ได้ ยังไม่ทันไรใบหน้าเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา

 

 

ทำไมกันยิ่งมีชีวิตอยู่ก็ยิ่งคิดถึงนาย ทำไมกัน....

 

 

 

 

แต่เพราะมีโคโรเนโร่อยู่ 

ฉันถึงได้รอดมา 

ฉันมีชีวิตอยู่มาถึงวันนี้ได้เพราะหมอนั้น 

...โคโรเนโร่

 

 

 

 

มือบางปาดหยาดน้ำตาออกในทันที นี่เธอเป็นอะไรไปรัล มัลจิ การกระทำแบบนี้แสดงว่าเธอยังฝึกมาไม่พอ เธอจะต้องเข้มแข็ง เธอจะมาร้องไห้แบบนี้ไม่ได้ อย่าลืมสิว่าเธออยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้เพราะใคร เธอเอามือสองข้างปิดหน้าปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำ นี่ฉัน....

 

 

 

 

ฉันมานึกเสียใจที่หลัง 

ก็เมื่อนายไม่อยู่แล้ว 

 

 

 

 

ฮึก... ร่างบางสั่นเทาตามแรงสะอื้นที่ห้ามไม่อยู่ ก่อนจะปลอยโฮออกมาท่ามกลางความเงียบ เธอมีชีวิตอยู่ได้เพราะหมอนั้น แต่ถ้าไม่มีหมอนั้นอยู่เธอก็ขอไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไป

 

 

 

 

ถ้า...มีโอกาสอีกสักครั้ง 

ขอเพียง...มีโอกาสอีกสักครั้ง 

ขอแค่เพียงอีกสักครั้ง

ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจแบบนี้ 

 

 

 

 

แค่กๆ... มือบางยกขึ้นปิดปากความเจ็บปวดภายในร่างกายทำให้เธอหน้านิ่ว นัยน์ตาสีน้ำตาลเลือบมองรอยเลือดที่ติดอยู่บนมือ ร่างกายนี้คงมาถึงขีดสุดแล้ว เธอไม่มีอะไรอาลัยอาวรณ์อีกแล้วเพราะสิ่งนั้นได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว ฉันกำลังจะตามนายไป คอยฉันด้วยนะ...โคโรเนโร่ ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มบางๆก่อนที่เปลือกตาของเธอค่อยๆปิดลง

 

 

 

 

 

ที่นี่ที่ไหน..... 

แสงสว่างสีขาวบาดตานี่ด้วย  

นัยน์ตาสีน้ำตาลหรี่เล็กลงพยายามมองไปข้างหน้าและรอบกายที่เต็มไปด้วยแสงสว่างสีขาว 

 

 

ฉันจะให้โอกาสเธอรัล มัลจิ เสียงประหลาดกล่าวขึ้นท่ามกลางแสงนั้นและแล้วร่างของเธอก็ลอยละลิ่วตกลงไปในห้วงของแสงสว่างสีขาวที่ไม่สิ้นสุดนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ๊ย ! ” ร่างทั้งร่างของเธอหล่นตุ้บลงมากระแทกพื้นเจ็บชะมัด นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกตากว้างมองรอบๆอย่างมึนงง บรรยากาศของโรงเรียนมัธยมโดยเฉพาะสนามเบื้องหน้าทำให้เธอยิ่งมึนหนัก นี่มันอะไรกัน ที่นี่ที่ไหน ?

 

 

 

 

ยัยรัล อยู่นี่เองหาแทบแย่ ร่างของหญิงสาวผมสีชมพูอ่อนยาวถึงหลัง วิ่งมาทักเธอ เออ...ถ้าจำไมผิดนี่มัน..เบี้ยงกี้ไม่ใช่หรอ เธอไปรู้จักกันสนิทสนมตั้งแต่เมื่อไร?

 

 

 

 

อ่ะ! ” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรร่างของเธอก็โดนดึงจนปลิวตามเบี้ยงกี้ไปซะแล้ว ร่างของเธอโดนลากผ่านสนามมาจนถึงหน้าโรงยิมที่อยู่ข้างๆแล้วยัยเบียงกี้ก็ผลักประตูลากเธอเข้าไปในนั้น ภายในโรงยิมมีคนสองกลุ่มยืนประจันหน้ากันอยู่

 

 

 

 

อ่ะ...พี่รัล เราจัดการพวกนี้ยังไงดีค่ะ เสียงหวานๆของสาวร่างเล็กด้านหลัวมีผมเปียยาว....อี้ผิงนี่นา ว่าแต่จัดการจะให้เธอจัดการอะไร เธอมองฝั่งที่ยืนมีอี้ผิง เคียวโกะ ฮารุ เบียงกี้ และโคลม ผู้หญิงทั้งหมด ส่วนอีกฝั่งก็

 

 

 

 

มาได้ซักทีนะท่านรองหัวหน้า เสียงนี้นี่มันเจ้าหมอนั้น ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอค้างตึง นี่มันเจ้าพวกผู้พิทักษ์ทั้งหมดขาดก็แต่โคลมแล้วยังมีรีบอร์นกับคนที่เธออยากเจอมากที่สุด...เจ้าโคโรเนโร่

 

 

 

 

ยืนเอ๋ออะไรเว้ยเฮ้ย เสียงที่เธออย่างได้ยินแม้เพียงอีกซักครั้งก็ยังดี หมอนั้นพูดอีกทีแต่เธอไม่ได้ฟังแล้ว วิ่งเข้าไปกอดร่างตรงหน้าเข้าเต็มๆโดยไม้ได้สนใจสีหน้าของคนทั้งโรงยิมที่อ้าปากค้างแล้วค้างอีก =O=;;;

 

 

 

 

....ยะยัยบ้า ทำอะไรเนี้ย ออกไปเฮ้ย ! =///= ” ใบหน้าของหนุ่มผมทองที่คาดผ้าลายทหารของผู้ถูกกอดแดงก่ำ ใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยน้ำตาซุกอยู่ตรงอกเข้าเงยขึ้นมาสบตากับเขา ใบหน้านั้นทำให้เขารู้สึกหัวใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ กับคำพูดที่ชวนให้เขามึนงง

 

 

 

 

ฮึก...โคโรเนโร่ ได้โปรดอย่าจากไปไหนอีกนะ ทันทีที่พูดจบร่างตรงหน้าก็ร่วงลงไปทำเอาชายหนุ่มรับแทบไม่ทัน นัยน์ตาสีฟ้ามองร่างนั้นด้วยความสงสัยนี่มันอะไรกัน ?

 

 

 

 

 

 

 

 

อืม... เธอครางเบาๆพลางเอามือกุมหัวความรู้สึกมึนๆจัง ก่อนค่อยๆเงยหน้าแล้วยันตัวขึ้นมาจากบนเตียง ภาพห้อง

พย